DANSavontuur - inspiratie

<p align="center"><u>site-inhoud</u><br> &nbsp;|&nbsp;<a class="noframe" href="agenda.htm">agenda</a>&nbsp;||&nbsp;<a class="noframe" href="cursus.htm">cursus</a>&nbsp;|&nbsp;&nbsp;<a href="cursus-dal.htm" class="noframe">Dancing-Alignment&nbsp;</a>|&nbsp;<a href="cursus-ci.htm" class="noframe">Contact-Improvisatie</a><br> | <a class="noframe" href="workshops.htm">workshops</a>&nbsp;||&nbsp;<a class="noframe" href="over_sebas.htm" >over Sebas</a>&nbsp;|&nbsp; <a href="inspiratie.htm" class="noframe-s">inspiratie teksten</a>&nbsp;|&nbsp;<a href="sebas-videos.htm" class="noframe">filmpjes sebas</a>&nbsp;| |&nbsp;<a class="noframe" href="telefoon-mail.htm">contact opnemen</a>&nbsp;|&nbsp;<a class="noframe" href="how_to_get.htm">hoe kom je er</a>&nbsp;|&nbsp;<a class="noframe" href="links.htm">links</a>&nbsp;||&nbsp;<a class="noframe" href="index.htm">home</a><br> </p>

Teksten over Contact-Improvisatie

een aantal maal per jaar stuur ik mailings waarin ik lessen en workshops aankondig.
Vaak schrijf ik een kort stukje over wat me recent geinspireerd heeft, in het dansen, in het lesgeven, in het leven....


* juli 2012
-spelen kan ik nog-

Gisteren. Avond in Amersfoort. Dansvoorstelling in de open lucht. Mooie setting. Tussen bomen, altijd goed. Een installatie. Touwen, balken, doeken, versiersels.
Op zich een mooi gemaakt ding, alleen al om naar te kijken, zo'n ding dat van alles doet vermoeden wat de danseres -die er al vast op lag mooi te liggen wezen- voor een leuke dingen er mee zou gaan doen. Straks. Mijn ogen kijken, mijn handen en voeten gaan al jeuken.
Zo'n ding dus.
Maar wat ze er daarna op deed, deed mij weer niet zo veel, helaas. Tja, moet ik mezelf dan een verwende, kritische danskijker noemen? Zou ik dan toch oud geworden zijn?
En toch ben ik hun dankbaar, hoor - ze hebben dit alles toch maar mooi neergezet en dit allemaal georganiseerd, om dit hier te kunnen doen - voor ons dus. Daar niet van.
Gelukkig waren er ook om de hoek kinderen uit de buurt aan het oefenen met balanceren op een tussen bomen strak gespannen band - èn, mocht ik meedoen... Tja!, dat is andere koek. Kan ik mee spelen, dan is een avond al gauw geslaagd.






* mei 2012
Terug in de running

Ik ben door een knieblessure 2 maanden 'uit de running' geweest. Ondanks dat ik me nog steeds wat kwetsbaar voel, ben ik het lesgeven en dansen geleidelijk-aan weer aan het oppakken. En daar geniet ik erg van: mijn bewegings-vrijheid komt stapje voor stapje terug.

Met dank aan Mireille en Kees, die mijn lessen konden waarnemen en er iets moois van gemaakt hebben!

De Blessure en de kwetsbaarheid dwongen me om weer heel klein met dansen te beginnen en om opnieuw naar mijn plek op de dansvloer te zoeken. Ik mocht weer even ervaren hoe onthand en verlegen ik me weer kon voelen op een dansvloer, als ik niet op mijn vertrouwde bewegingen kon terugvallen. "Help! iedereen kijkt naar me! Wat moet ik dan doen?" Een ervaring die ikzelf niet meer zo vaak heb, maar waarvan ik me realiseer dat die voor veel anderen vaker voorkomt op een dansvloer.

Een deel van mijn inspiratie om les te geven ligt ook er in, om anderen middelen te geven om de zoektocht naar je plek tussen dansende mensen aan te gaan en de mogelijke onzekerheid daarbij te kunnen (ver)dragen. Om je vertrouwen te geven om jóuw bewegingen en jóuw dans zich te laten ontluiken....



* dec. 2011

De fascia; of: "the Wisdom of the Body Moving" *)

De afgelopen weken heb ik bij de Dancing Alignement-lessen in Utrecht met m'n cursisten veel gewerkt door te bewegen vanuit de Fascia.
(Een dun vliesje onder de huid, om al je spieren en botten heen. In de klassieke anatomie wordt dit 'systeem' in ons lichaam vaak nauwelijks behandeld; de anatoom snijdt dit meteen weg, zodat je goed de 'spieren' kunt zien.) Ik was er zelf al lange tijd in geïnteresseerd, maar in mijn fysiotherapie-opleiding wordt er zo goed als geen aandacht aan besteed....
Al lesgevend, ging ik er wat over uitleggen, zodat we het dan beter in ons eigen lichaam konden voelen, en het vlies dan ook konden voelen bewegen en op rek komen bij onze bewegingen. En iedere keer was het voor ons allemaal weer een zeer bijzondere ervaring, dat te voelen en te merken hoe dan steeds meer 'als vanzelf' alle bewegingen in je lichaam perfect met elkaar samenwerken. Alsof mijn been vanzelf al weet hoe het moet bewegen om een door mijn arm ingezette beweging te ondersteunen:
De eigen wijsheid van het lichaam letterlijk kunnen voelen - Erg mooi ! Het lichaam inspireert de beweging en andersom....

Door de inspirerende vragen van de cursisten ben ik ook zelf weer meer over de fascia gaan uitzoeken en wordt het als maar interessanter... Zo blijft het lesgeven ook voor mezelf steeds weer een inspirerende bezigheid. Ikzelf inspireer mijn cursisten en andersom...

*) titel van een boek over BMC door Linda Hartley



* oktober 2011
Waar komt de in Inspiratie voor mijn lessen vandaan?

Steeds meer zie ik hoe mijn lessen ontstaan vanuit een vonk van inspiratie of enthousiasme, en dan in de loop van de weken verder groeien.
Zo was ik de afgelopen weken bij de CI-cursus in Utrecht begonnen met één les vanuit een klein thema dat ik in een workshop van Eroca Nichols was tegengekomen. Dat kwam dan weer terecht in een losse workshop in Nijmegen, en weer terug bij de lessen in Utrecht. Les voor les kom ik er dan steeds meer achter, waar het mij bij dat thema eigenlijk om gaat. Maar ook de inbreng van de enthousiaste cursisten helpt mij weer om scherper te krijgen wat we aan het doen zijn, en om er weer mooiere beelden bij te krijgen.... Bv. "een zon die vanuit het contactpunt door mijn lichaam straalt".
Dan realiseer ik me weer, dat het lesgeven voor mij -nog steeds- iedere keer weer een onderzoek is, naar wat ik in mijn dansen aan het doen ben, of ruimer: naar wat mij (ons?) beweegt.

Inspiratie betekent "inademen".... de lessen ademen een soort van zichzelf...






* juni 2011
doen alsof het loopt zoals je bedoeld hebt

Bij Contact-Improvisatie is een belangrijk aspect het subtiel luisteren en volgen. We doen bijv. oefeningen waarbij één iemand met heel subtiele suggesties zijn partner een bepaalde richting op stuurt. Ik leg daarbij wel eens uit dat, wanneer je partner iets ánders doet dan jij bedacht had, om dan "te doen alsof" dat wat je partner doet, jij ook precies zo bedoeld hebt.
In eerste instantie was dat een grapje, maar eigenlijk werkt het ook veel beter: op die manier kun je onmiddellijk je eerdere plan loslaten, en verder gaan met suggesties geven vanuit de feitelijke situatie en niet vanuit de door jezelf bedachte situatie. Dan sluiten je volgende suggesties veel beter aan.

Je snapt misschien wel, dat ik dit principe ook in mijn eigen dagelijks leven probeer toe te passen.

In de afgelopen jaren dat ik deze lessen geef, verras ik mezelf regelmatig, door over de techniek van CI uitspraken te doen, die me weer een mooi inzicht geven in hoe ik makkelijker of zinvoller met mijn eigen leven kan omgaan.
Ik "doe dan maar alsof" ik die uitspraken zo bedoeld heb....




*mei 2011
à la seconde loslaten. Of: mijn kortste warming-up

Ik was afgelopen week in Freiburg-zuid Duitsland, op de wekelijkse jam daar, en had aangeboden de warming-up aan te leiden, als opmaat naar de jam.
Maar toen de tijd daar was om met mijn leuk-voorbereide warming-up te beginnen, .....
..... waren de binnengedruppelde dansers al zo vol in de dans en was de sfeer al zo levendig en wild, dat ik de energie alleen maar naar beneden zou halen als ik iedereen bij elkaar zou roepen om met de warming-up te beginnen. Bovendien was de sfeer precies wat ik met m'n warming-up had willen bereiken.....
Dus na even puzzelen en kort twijfelen, hoefde ik alleen nog maar te melden, 'alsjeblieft voor deze warmingup - hier begint de jam'.

Ik leg wel eens uit over Contact-Improvisatie, dat het belangrijk is,
om wél plannen te maken, suggesties te geven aan je partner, te sturen, etc.
    EN tegelijkertijd
bereid te zijn, om die plannen à la seconde weer los te laten,
als de situatie anders blijkt te zijn, dan je bedacht had (wat vaak zo is):
als je bijvoorbeeld wilt steunen op een partner op een plek waar die niet meer ís, zul je een rare val maken; als je blijft door-sturen in een richting waarin je partner kennelijk niet blijkt mee te (kunnen of willen) geven, krijgt je dans iets dwingends en hoekigs. (hoewel.... er bestaat in mijn CI-wereld ook zoiets als "gevoelige volharding".... maar dat is weer een ander verhaal.... nuances, nuances....)

Een samenspel tussen "sturen naar je eigen plannen" en "volgen wat er wérkelijk is". Zo blijft de dans mij steeds weer verassen. Het lijkt wel het leven ;-)


> terug naar boven

* maart 2011

De draai gevonden

Bij de wekelijkse cursus hebben we in de lessen van het afgelopen blok vooral gewerkt met spiralen. Aan het begin was het nog een beetje een experiment voor me, omdat ik wel wist dat spiralen (eigenlijk een schroef-vorm) zeer nuttig zijn bij veel (CI-) bewegingen, maar ik nog niet zo goed wist hoe de lessen er uit zouden zien.

Het begon met wat ideetjes, die op een groot vel papier een soort landkaart werden - een CI-spiraal-landkaart...
Dat was het vertrekpunt voor de inhoud van die lessen, maar al doende bleek dat we in het hele blok nog niet de helft van die (voorlopige) wereld bezocht hadden. En de cursisten begonnen er steeds meer mee hun draai te vinden.
Al doende besloten we ook het volgende blok verder te werken met spiralen; verfijnen en herhalen waar we al waren geweest, en ook nog wat andere gebieden bezoeken.
Wie weet ga je mee op dit dansavontuur!




* januari 2011
Moed en vertouwen

Welkom in dit nieuwe jaar; een jaar waarin ik je moed er vertouwen gun: een duo, waar ik ook zelf mee van start ben gegaan.

Voor mij betekend dit bijvoorbeeld, dat ik de moed oppak, om het komende lessenblok in Utrecht lessen te gaan geven rond een thema waarvan ik zelf nog volop aan 't ontdekken ben hóe dat gaat, waaróver dat gaat: "spiral up - rolling down".
(De titel bedacht ik een maand geleden, nog zonder te weten wat ik er mee zou gaan doen. De woorden kwamen binnen, ik vond ze wel leuk klinken, en ik wist dat ze met Contact-Improvisatie te maken hadden.... hihi)

En dat ik me bewust wordt van het vertrouwen-dat-altijd-wel-ergens-in-mij-te-vinden-is: te vertrouwen, dat de mix van beginnende bewegingsideeën, enthousiaste cursisten die mee op avontuur gaan en een rijke voedingsbodem van mijn eigen dans-ervaringen ons zullen helpen, om samen meer en meer over dit thema te weten te komen.


Zo wil ik ook jou-die-dit-leest (voel je je al aangesproken... hihi?) uitnodigen om mijn wens voor jou -moed en vertrouwen- uit te dagen, uit te voeren:
Wie weet vind je de moed om de proefles in Utrecht, of de les in Amsterdam mee te doen en laat je je meenemen om het spiralen en rollen in jouw dans te vinden;
Wie weet gun je jezelf het vertrouwen dat je altijd wel je grenzen zult kunnen aangeven, en dat je uiteindelijk wel weer zult weten waar boven en onder ook al weer waren.



* dec.2010
naar de jam in Bremen - mijn Dansfamilie...

Dit jaar ga ik vlak na de kerst een paar dagen 'jammen' in Bremen, een meerdagen-jam waar ik denk ik al een keer of 5 geweest ben.
Omdat ik al meer dan 10 jaar regelmatig in Duitsland ga jammen, is het voor mij ook een soort 'familiebezoek': net zoals ik de ooms en tantes in mijn jeugd ook maar 1 of 2 keer per jaar tegen kwam, maar dan wel jaren achter elkaar (dat voelt dan erg vertrouwd, ook al is het maar zo zelden), ga ik ook hier weer mensen tegen komen, waarvan ik sommigen al bijna 15 jaar lang bijna ieder jaar wel 1 of 2 keer een paar dagen (dansend!) tegen ben gekomen: ook deze mensen zijn inmiddels erg vertrouwd voor me:
mijn Dansfamilie.

Voor mij is zo'n paar dagen achter elkaar dansen steeds weer een feestje; de vele fijne, mooie en lieve mensen om me heen; en mijn lichaam wordt er naast moe vooral erg blij van: veel bewegen, veel mijn lijf mogen voelen, veel al dansend gemasseerd worden, ......
En het inspireert me nog steeds, na al die jaren dat ik Contact-Improvisatie beoefen (is het oefenen of spelen?).

Dus ook nu hoop ik weer frisse energie en nieuwe ideeën mee naar huis te nemen voor de komende lessen.....


> terug naar boven


* okt. 2010
een vloeiende dans

.... laatst had ik op een 'gewone' (niet-CI-)dansavond weer eens een prachtige dans met Annemieke, waar in we heel mooi vloeiend om elkaar heen konden bewegen, steeds weer uit elkaar gaand en weer bij elkaar komend. Het steeds weer even uit elkaar gaan geeft mij vaak veel ruimte om m'n eigen lichaam te blijven voelen - te weten waar ik begin en ophoud...

Mooi er aan was ook, dat het totaal geen 'spelletje van aantrekken en afstoten' werd, maar alleen maar ging over steeds 'in contact blijven' - d.w.z. blijven voelen waar/waarheen de ander is, zodat de bewegingen op elkaar afgestemd konden blijven en zo ook het weer bij elkaar komen nooit (...) een botsing werd, maar steeds vloeiend ging. En dat door in contact te blijven we veel op elkaar konden ageren-reageren, en samen plezier konden hebben.

... altijd weer fijn, zo'n mooie dans met iemand te kunnen hebben...


Voor de les die ik a.s. zaterdag voor de jam in Amsterdam ga geven, heb ik me door deze dans laten inspireren, en een paar aspecten gezocht, waarvan ik hoop dat ze jou kunnen helpen om in een dans in contact/in ontmoeting te kunnen blijven, met tegelijkertijd veel ruimte om bij jezelf te blijven.



En nog een mooi filmpje; waarsschijnlijk niet echt "improvisatie", maar wel veel den de techniet van CI

"Pilobolus: A performance merging dance and biology"
Two Pilobolus dancers perform "Symbiosis." Does it trace the birth of a relationship? Or the co-evolution of symbiotic species?
Music: "God Music," George Crumb; "Fratres," Arvo Pärt, "MorangoAlmost a Tango," Thomas Oboe Lee.

een zeer poetisch dansstuk,met ook erg tedere momenten
met dank aan Mireille voor de tip

 


* juni 2010

Lesgeven in contactimpro...

Afgelopen weekend gaf ik op het Eigentijds Festival in Vierhouten een paar Contact-Improvisatie-workshops, waar ook veel deelnemers waren, die nog nooit Contact-Impro gedaan of zelfs gezien hadden.
Ik geef vaak aan deze doelgroep workshops.

Iedere keer weer vertellen vaak vooral de 'nieuwe' deelnemers hoe verrassend speels en vrij het hun maakt. En hoe aangenaam hun lichaam nu aanvoelt: levendig, soepel, zacht, vrij, ...
Ik zie de deelnemers gaandeweg de les steeds meer in hun lichaam komen, zachter en soepeler gaan bewegen en daarmee ook stapje voor stapje steeds creatiever worden in hun bewegingen. Ik zie ze bewegingen maken waartoe ze zichzelf tot een uur daarvoor nooit toe in staat achtten.
Hmmmm, prachtig.

Ik ben iedere keer weer deze dansvorm - Contact-Improvisatie - en de wereldwijde gemeenschap die haar vormde en voort-draagt zeer dankbaar, dat ze bestaat en in míjn leven terecht is gekomen. De speelsheid en bewegingsvrijheid die het me levert en de veiligheid die de vorm biedt om te experimenteren op allerlei gebied: nieuwe bewegingen; rijkere (bewegings-)expressie; "speels-onbeleefde" sociale interacties; etc.
Een rijkere wereld.

Ik blijf me vereerd voelen dit iedere keer weer met anderen te mogen delen, mijn eigen ervaringen en lessen hierin te mogen door-geven.
En geroepen.
.... halloooo, welkom ! ......




> terug naar boven

* april 2010
spelen-plagen-dansen

laatst had ik het weer
      op de jam
    in Amsterdam
  de jam dus,
zo'n dans,
               zo'n fijne dans,
         zo'n wilde dans
   zo'n crazy dans
en hoe

Na het aankomen, in de ruimte, in de vloer; het landen in m'n lichaam, al stretchend in een eerste rustige duet terechtgekomen; met nog veel ruimte om m'n eigen lichaam te voelen, stretchen. En via het masseren-duwen-aanraken van m'n partner, al dansend en rollend, wordt ook geleidelijk m'n lichaam-lees-modus aangezet. En toen was er een korte "graas-fase": tussen de dansers bewegend hier even meebewegen, daar even een kort dansje... nog niet zo goed weten hoe/met wie ik zin heb om te dansen....

.... totdat
één van die dansjes een langer duet werd. en gelukkig had ik m'n speel~plaag-bui meegenomen... en sloeg deze ook aan bij deze partner. en was onze alertheid méé opgewarmd, zodat m'n lijf sneller kon reageren, dan dat ik met m'n bewustzijn ooit zou kunnen bijhouden
opgezweept door de muziek werd deze dans geleidelijk wilder en wilder
duet, trio, ander duet. alles zó snel, steeds totaal anders, hoog laag, onder boven, draai spring, ondersteunen meeliften, vallen en mee-rollen... kris kras alle richtingen.... tackelen duwen, trekken snel weer loslaten..... net-op-tijd net-náást het been van m'n partner landen... net was ik nog op de vloer, nu val ik weer voor m'n partner uit naar beneden om al landend hem op te vangen en weer omhoog te veren....hè? waar ben ik nu? whaph! verder!... ik weet niet waar de volgende seconde heen zal gaan...

....hmmm.
Dan weet ik weer, waarom o.a. ik Contact-Impro zo ontzettend fijn vind om te doen: de grote sociale vrijheid om als volwassene te spelen, plagen, stoeien; wild, schijnbaar ruw en tegelijkertijd veilig, zacht, respectvol;
te voelen hoe fijn en levendig m'n lichaam aanvoelt door de vele stretches en het veel en stevig aangeraakt te zijn op zo'n beetje àlle plekjes van m'n lijf (m'n HuidHonger is weer gevoed);
En om te merken hoeveel méér energie ik heb, dan ik zelf 'bedenk' (dat ik vanwege m'n verkoudheid/loopneus minder energie zou hebben is alleen maar een idee): die avond voel ik me juist ontzettend fit.

  zo'n jam
    een fijne jam
      en hoe

Ik hoop je met dit verhaal aan te moedigen, om jouw dans, jouw weg te vinden. Ik gun je de ruimte om daarbij jouw lijf en jouw bui en energie te volgen én te sturen, omdat alleen dan jouw (totaal andere) versie van zoiets kan ontstaan.



* nov. 2009
inspirerende filmpjes

The Play of Weight

Martin Keogh en Neige Christensonin een zacht en vloeiend duet.
Hoewel ze misschien dingen doen waarvan je denkt, "dát kan ik nooit", zie je ook, hoe ze met heel simpele dingen speels in contact kunnen blijven en plezier hebben.
Kijk bijvoorbeeld eens naar hoe ze hun armen gebruiken: soms is er een suggestie, of een hulpje, maar eigenlijk houden ze elkaar nooit echt vást, of dwingen ze.
Of hoe ze licht aan elkaar blijven plakken, en zo de ander kunnen volgen in de bewegingen.
Ter inspiratie en aanmoediging....

(het zoete muziekje mag je ook uit zetten, hoor)


Martin Keogh (1e filmpje)en Ray Chung zijn 2 docenten waar ik in de zomer van 2010 een zeer intense workshop bij volgde in Warschau... Martin met z'n grote lijf, en mooie teksten; Ray met z'n prachtige bescheiden soepele bewegingen en zo'n mooie subtiele humor....

Ik doe er ook nog maar een filmpje bij van Neige Christenson en Ray Chung:

Neige Christenson & Ray Chung




* sept. 2009
durf ik dat wel... Contact-Improvisatie?

Afgelopen week, vertelde na afloop van de eerste les in Amersfoort, een van de deelnemers enthousiast,

dat ze aan het einde van de les zich totaal niet meer bezig hield met het feit dat ze de hele tijd anderen (vlak daarvoor nog volkomen vreemden) aan het aanraken was. Iets, wat ze van te voren tóch wel een beetje spannend aan Contact-Improvisatie vond.

Door de vorm van deze dans, en door hoe de oefeningen in de les waren opgebouwd, was ze alleen nog maar bezig met het hoe-beweeg-ik. En ze had daarbij vooral veel plezier met de verschillende partners waarmee ze gedurende de les werkte. Slechts één uur en ze was al "er aan gewend"...

Wow.
Mooier, dan hoe zij dit verwoorde, lukt het mij zelden om dit fenomeen uit te leggen aan mensen die   d e n k e n ,   dat contactimpro te spannend voor hun is....
Wie weet inspireert dit jou -of iemand die je kent- om eens mee te doen....


> terug naar boven

* aug. 2009
hoe lang duurt een halve seconde...

Deze zomer heb ik weer veel inspiratie opgedaan. Ik was op de "ECITE", waar ik met zo'n 60 collega-CI-docenten uit heel europa over lesgeven gesproken en ook veel gedanst heb.
En ik was bij een mooie "trio-workshop" in Rotterdam. Daar heb ik weer erg mooi ervaren hoe ik _eenmaal in de juiste bewegings-modus_ moeiteloos langs anderen omhoog kan rollen, of anderen kan ondersteunen .... En ook: hoe veel "tijd" er in de halve seconde is, dat ik van iemands schouder af dreig te rollen, om ergens anders ondersteuning te zoeken... "alle tijd " lijkt het wel, om eens een beetje met m'n voet in het rond te tasten tot ik ergens een schouder vind.
Ik blijf het een wonderlijk fenomeen vinden, bewegende lichamen !

Ik kreeg een tijdje geleden ook een tip van één van mijn cursisten over een mooi filmpje van een voorstelling waarin veel CI gebruikt wordt. Door "Pilobolus". (met dank aan Mireille):
Pilobolus: A performance merging dance and biology

Hmmm. Ik hoop dat t je niet ontmoedigd ( "zó zal ik het nooit leren"), maar eerder inspireert en lekker maakt om les te komen volgen of om eens naar een jam te komen..
.

> terug naar boven

* april 2009
een thema: "Improviseren in dans: Solo - Duet - Groep"

We onderzoeken mogelijkheden om in dans te improviseren. Met verschillende hulpmiddelen om uit te proberen.

  • Solo: waar put je inspiratie uit in jouw dans? Kan dat wat je in jouw lichaam voelt jou helpen om de bewegingsstroom te volgen?
  • Duet: hoe reageer je op een ander? Kun je wisselen tussen reageren en initiatief nemen? Blijf je steeds dichtbij, of is er ook een verbinding op grotere afstand mogelijk? Kun je in- en uit-contact elkaar laten afwisselen?
  • Groep: hoe verdeel ik mijn aandacht tussen mijn eigen dans, en wat ik aan de groepsdans kan bijdragen?
    Kan ik daarbij juist ook PLEZIER in mijn dansen hebben?


* dec. 2008
een thema: "rollen of plakken; hollen of stilstaan"

Bij contactimpro is het punt/gebied van het lichaam, waar je elkaar aanraakt de plek waar de meeste communicatie plaats vindt. Ik wil met jullie deze avond gaan bekijken wat er in het "contact-punt" allemaal gebeurt en hoe je daar op kunt reageren.

Maar in ieder geval: hoe kunnen we zo meer variatie in onze bewegingen en reacties mogelijk maken en hiermee zo veel mogelijk plezier met elkaar hebben.

 


 

 

 

 

 

 

> terug naar boven
>> terug naar de beginpagina van DansAvontuur